wiki over Anne van Bretagne
bron : Wikipedia, de vrije Encyclopedie
Anna van Bretagne (Nantes, 25 januari 1477 – Blois, 9 januari 1514) was hertogin van Bretagne vanaf 1488 tot aan haar dood. Door haar huwelijk met Maximiliaan I van het Heilige Roomse Rijk van 1490 tot 1491 was ze aartshertogin van Oostenrijk en koningin van het Heilige Roomse Rijk. Vervolgens was zij, van 1491 tot 1498, koningin van Frankrijk en koningin in rechte van Sicilië en Jeruzalem door haar huwelijk met koning Karel VIII en later opnieuw koningin van Frankrijk en hertogin van Milaan door haar huwelijk met Lodewijk XII.
Inhoud- 1 Opvoeding
- 2 Huwelijkskandidaten
- 3 Erfopvolging in Bretagne
- 4 De dwaze oorlog
- 5 Het huwelijk met Maximiliaan
- 6 Het huwelijk met Karel VIII
- 7 Anne als weduwe
- 8 Het huwelijk met Lodewijk XII
- 9 Dood
- 10 Bronnen, noten en/of referenties
Zij was de oudste dochter van Frans II van Montfort (1435-1488), hertog van Bretagne, en Margaretha van Foix (1449 -1486) en werd geboren op het hertogelijk kasteel in Nantes op 25 januari 1477. Als oudste dochter en erfgename van haar vader - de Salische Wet werd in Bretagne immers niet toegepast – kreeg Anna een opvoeding die haar in staat moest stellen haar toekomstige taak als hertogin op zich te nemen. Over de details van haar opvoeding is weinig geweten, sommigen zeggen dat zij Latijn en Grieks beheerste en noties had van Hebreeuws [1], terwijl anderen zeggen dat ze Frans leerde lezen en schrijven en noties had van Latijn[2]. Haar gouvernante was Françoise de Dinan, dame van Châteaubriant en Laval. Waarschijnlijk kreeg zij, zoals alle jonge meisjes van hoge adellijke afkomst, ook een opleiding in zang en dans.
bewerken HuwelijkskandidatenAls Anne vijf jaar was begonnen haar ouders al plannen te maken voor een huwelijk. Ze werd officieel verloofd met Edward de twaalfjarige prins van Wales, zoon van Eduard IV van Engeland, maar de moord op de kroonprins een jaar later maakte een einde aan deze verloving. Maar aan kandidaten ontbrak het niet. Zo waren Hendrik VII van Engeland en Maximiliaan van Oostenrijk geïnteresseerd, maar ook Jan IV van Chalon-Arlay en zelfs Lodewijk XII van Frankrijk die al getrouwd was, betoonde interesse.
En dan was er Alain van Albret, een weduwnaar van 45 jaar die al 8 legitieme kinderen had uit een eerste huwelijk en bovendien nog 4 illegitieme kinderen. Alain van Albret was de halfbroer van Anne’s gouvernante Françoise de Dinan. Die lobbyde uiteraard heel sterk voor hem, maar Anne weigerde vlakaf. Haar vader, die stilaan seniel aan het worden was, werd door d’Albret en zijn halfzuster zeer zwaar onder druk gezet om dit huwelijk te laten doorgaan, maar stierf voor het huwelijk kon gesloten worden.
bewerken Erfopvolging in BretagneIn Bretagne was origineel de Salische wet niet van toepassing. De eerstgeborene was normaal opvolger van de hertogelijke kroon. Maar in 1365 wordt bij het verdrag van Guérande, dat een einde maakt aan de eerste Bretoense successieoorlog, beslist dat het hertogdom in mannelijke lijn zal overgeërfd worden door de Montforts, maar dat bij afwezigheid van een mannelijke erfgenaam, het hertogdom zou overgaan op de Penthièvres. Het verdrag had echter niet bepaald wat er moest gebeuren als in beide takken geen mannelijke erfgenamen waren, wat nu het geval was[3]. De Franse koningen begonnen bij het einde van de 15e eeuw pogingen te doen, om de delen van het kroondomein die verloren gegaan waren door de apanage, terug te verwerven. Bretagne was een van hun eerste doelen omwille van het strategische belang als buffer tegen Engeland. Lodewijk XI van Frankrijk was de eerst die hiermee begon. Hij kocht van de familie Penthièvre de erfrechten op Bretagne voor 50.000 écu’s in 1480. Anna van Beaujeu bevestigt die aankoop, als regentes voor Karel VIII in 1485 bij de dood van Jean de Brosse, de echtgenoot van Nicole de Penthièvre. Karel VIII zal zich hierop beroepen om zijn aanspraken op Bretagne te rechtvaardigen. François II, Anne’s vader laat Anne en haar zus Isabelle erkennen als rechtmatige opvolgers door de Bretonse staten generaal.
bewerken De dwaze oorlogDe dwaze oorlog begon als een opstand van een aantal edelen onder leiding van Louis d’Orléans tegen het regentschap van Anne de Beaujeu over de minderjarige Karel VIII. Louis d’Orléans had hiervoor steun gezocht bij onder meer de hertog van Bretagne en René II van Lotharingen, maar ook bij Engeland, Spanje en Oostenrijk. In het tweede deel van deze revolte trekt het Franse leger in 1487 Bretagne binnen op jacht naar Louis d’Orléans en François de Dunois. Bij de vrede van Châteaubriant was een overeenkomst bereikt tussen de Franse koning en het merendeel van de Bretonse adel. De Koninklijke troepen hadden ook toegezegd hertog François met rust te laten en Bretagne te verlaten zodra de opstandelingen gevat waren. In april probeert François toch weer een leger te verzamelen maar het merendeel van de edelen weigeren mee te werken. Dan worden op 20 januari 1488 de hertog van Orléans en de hertog van Bretagne door het Parlement van Parijs tot rebellen verklaard, hun vazalschap wordt hen ontnomen, ze worden gewone burgers en beschuldigd van majesteitsschennis. Einde maart 1488 vallen de troepen van de koning Bretagne binnen, er worden verschillende steden ingenomen en op 28 juli, bij de slag van Saint-Aubin-du-Cormier wordt de genadeslag toegebracht aan de Bretonse troepen. Op 7 augustus wordt Dinan ingenomen en op 14 augustus wordt het hertogelijk leger verslagen bij Saint-Malo en geeft de hertog zich over. Bij de Paix du Verger[4], getekend op 20 augustus 1488, wordt onder meer bepaald dat de Franse koning zeggenschap krijgt over een toekomstig huwelijk van Anne[1]. François II sterft enkele weken daarna op 9 september in Couëron. Anne wordt hertogin van Bretagne. Op 8 december annuleert ze officieel het door haar vader geplande huwelijk met d’Albret wat deze gewezen medestander van haar vader in een alliantie met de Franse koning drijft.
bewerken Het huwelijk met MaximiliaanNog voor zijn overlijden had François II de assistentie van zijn dochters geregeld. Hij stelde de maarschalk de Rieux aan als voogd en de kanselier van Bretagne Montauban, de graaf van Commines en de graaf van Dunois als Anne’s raadheren. Madame de Dinan bleef de gouvernante van Anne en haar zus. Maar Het Frans-Bretonse conflict was niet afgelopen met de Paix du Verger. Frankrijk verklaart Bretagne officieel de oorlog op 7 januari 1489. Met Montauban, Dunois en Raoul de Lornay gaat Anne eerst naar Redon en vervolgens naar Nantes dat voor de Fransen bezet werd door d’Albret en de maarschalk de Rieux, nota bene haar voogd. Gezien ze in Nantes niet toegelaten worden trekken ze verder naar Rennes, waar Anne zich op 10 februari in de kathedraal, laat kronen tot hertogin van Bretagne, ze is dan 12 jaar.[1].
Gedurende 1490 voert Anne onderhandelingen met Hendrik VII van Engeland, Ferdinand II van Aragon en Maximiliaan van Oostenrijk om een liga te stichten tegen Karel VIII. De gesprekken worden afgerond op 27 oktober 1490. Via bemiddeling van Jean van Chalon, prins van Oranje, werd een huwelijk geregeld tussen Anne en Maximiliaan toen al gekozen tot Koning van het Roomse Rijk. Het huwelijk wordt voltrokken op 19 december 1490 als een huwelijk met de handschoen. Maximiliaan zelf was niet aanwezig, zijn ambassadeur Wolfgang van Polham vertegenwoordigde hem als zijn volmachtdrager. Anne werd koningin van het Heilig Roomse Rijk en Maximiliaan werd hertog van Bretagne. De bedoeling van het huwelijk was in de eerste plaats om Bretagne te beschermen tegen de Fransen. Karel VIII was uiteraard niet tevreden met dat huwelijk, volgens la paix du verger, moest Anne touwens toelating vragen voor een huwelijk en bovendien was Frankrijk nu volledig omsingeld door zijn vijanden.
Jean Bourdichon Anne van Bretagne in Gebed folio 2 recto uit de ‘Grote getijden van Anne van Bretagne’ bewerken Het huwelijk met Karel VIIIAnne vroeg meer troepen aan haar kersverse echtgenoot om Karel VIII uit Bretagne te verdrijven, maar die troepen kwamen er niet. In tegendeel, op 4 april 1491 nam Karel officieel bezit van Nantes en begon met de belegering van Rennes, waar Anne resideerde. De troepen van Anne, vreemde soldeniers, waren al een poos niet betaald. Karel VIII betaalde hen, wat een massale desertie tot gevolg had. De stad geeft zich over op 15 november 1491. Karel stelde Anne een riant jaargeld voor als ze trouwde met een Frans edelman en haar hertogstitel afstond, maar Anne weigerde Bretagne te verlaten. Uiteindelijk vroeg de koning haar zelf ten huwelijk. De negotiaties begonnen op 6 november, een vredesverdrag wordt getekend op 15 november en het huwelijkscontract wordt afgesloten op 19 november. Het huwelijkscontract was niet echt gunstig voor Anne, het stipuleerde onder meer dat ze moest resideren aan het Franse hof en dat Bretagne naar de Franse koning zou gaan als zij stierf zonder erfgenaam. Als de koning zou sterven zonder erfgenaam, verbond Anne zich ertoe te hertrouwen met zijn opvolger[5]. Karel werd hertog van Bretagne en Anne koningin van Frankrijk.
Voor het huwelijk kon plaats vinden moest nog dispensatie gevraagd worden aan de paus omwille van bloedverwantschap en moest het vorige huwelijk met Maximiliaan ontbonden worden. Het huwelijk met Maximiliaan werd probleemloos ontbonden door paus Innocentius VIII omdat het nooit geconsumeerd was en Karel VIII verbrak de verloving met Margaretha van Oostenrijk, de dochter van Maximiliaan, die dateerde van 1482. Margaretha die aan het Franse hof verbleef, werd na de vrede van Senlis op 13 juni 1493 naar haar vader terug gestuurd. In 1497 zal ze trouwen met Johan van Aragón, de kroonprins van Spanje.
De verloving vond plaats in Rennes op 19 november, het huwelijk zelf in het kasteel van Langeais op 6 december 1491. De toestemming van de paus kwam pas op 15 februari 1492, maar was gedateerd op 15 december 1491. Na het huwelijk nemen Karel en Anne hun intrek in het kasteel van Amboise en Anne wordt tot koningin van Frankrijk gekroond in de kathedraal van Saint-Denis op 8 februari 1492. Tijdens haar huwelijk had Anne geen enkele macht, als Karel afwezig was nam zijn zuster Anne de Beaujeu het regentschap waar en Karel zelf nam haar taak in Bretagne over. Haar enige taak was het voortbrengen van een erfgenaam. Karel ontbond de Staten generaal en verving de Bretonse kanselarij door een Franse. Ook de rechtbanken werden op Franse leest geschoeid. Via de verdragen van Étaples met Hendrik VII van Engeland op 3 november 1492, van Barcelona op 3 januari 1493 met Ferdinand II van Aragon en van Senlis op 23 mei 1493, hersteld Karel de vrede in Bretagne en met zijn buurstaten[6].
Op 10 oktober 1492 wordt de dauphin Charles-Orland geboren. Na Charles-Orland volgen nog vier kinderen geboren, waarvan er twee doodgeboren werden en de twee andere binnen de maand overleden. Ook Charles-Orland wordt niet ouder dan 3 jaar, hij sterft op 16 december 1495 aan de pokken.
Anne was de eerste Franse koningin die haar eigen hofhouding met dames organiseerde. Ze nodigde de vrouwen uit, waarvan de man reeds aan het hof was, als gezelschapsdame. In 1492 had ze zestien dames en achttien meisjes in haar hofhouding, in 1498 waren dat er al respectievelijk vijfenvijftig en eenenveertig. In de periode van 1506-1507 zullen het er in totaal hondervijftig zijn. De meisjes kregen aan het hof een gedegen opvoeding. Om haar dames er toe aan te sporen een kuis en godvruchtig leven te leiden sticht Anne in 1498 de Ordre de la Cordelière. De cordelière is een touw met knopen erin, dat de Franciscanen om hun middel knopen, ter herinnering aan de passie van Jezus Christus, die met een dergelijk touw zou gebonden geweest zijn. In Frankrijk werd de orde van de Franciskanen dan ook vaak de Cordeliers genoemd. Dit touw met knopen was al door haar grootvader Frans I van Bretagne aan zijn wapenschild toegevoegd ter ere van Sint Franciscus zijn patroonheilige. Haar vader had het embleem overgenomen. Anne maakte er een soort ridderorde van en de dames die geridderd werden kregen een gouden halssnoer met de geemailleerde letters A van Anne en S van Charles(Charles gebruikte zelf de S als initiaal), aan mekaar verweven met zwarte draden[1].
Karel VIII stierf op 7 april 1498 nadat hij zijn voorhoofd had gestoten aan een deurpost toen hij met Anne naar buiten ging om een partijtje jeu de paume te bekijken. Na eerst nog een tijdje naar het spel te hebben gekeken valt hij plots achteruit, verliest zijn spraak en blijft bewegingsloos liggen zegt Philippe de Commines in zijn kroniek. Waarschijnlijk viel hij in coma, volgens de Commines om twee uur in de namiddag en stierf hij negen uur later, naar alle waarschijnlijkheid aan een hersenbloeding[7] [8].
Graf van de kinderen van Anne van Bretagne en Lodewijk VIII in de kathedraal van Tours bewerken Anne als weduweZoals de traditie het wou verbleef ze na de dood van Karel VIII vier maanden in het hôtel d’Etampes, maar ze neemt onmiddellijk de draad van haar vroegere bezigheden in Bretagne weer op. Op 9 april restaureert ze de staten generaal van Bretagne en geeft opdracht om een nieuwe munt te slaan. Ze hersteld ook de oude Bretonse kanselarij, onder de leiding van Philippe de Montauban, ten nadele van de Franse. Ze was nu een welstellende vrouw en voerde alleen en ongehinderd het bewind in haar hertogdom. Ze had de inkomsten van Bretagne en van de weduwgift van de overleden koning, die bestond uit de zouttaksen van Narbonne, Frontignan, Montpellier en Pézenas en de inkomsten van de Languedoc. Anne erfde ook alle goederen, meubels, serviezen en dergelijke die zij met Karel in gebruik had op het ogenblik van zijn overlijden. In Augustus gaat Anne naar Nantes waar ze op 28 september de staten generaal bijeenroept en voorzit.
Lodewijk XII van Frankrijk bewerken Het huwelijk met Lodewijk XIIHet idee van een onafhankelijk Bretagne, met overvloedige financiële middellen en een geschiedenis van samenwerking met de vijanden van Frankrijk, was niet geruststellend voor de nieuwe Franse koning Lodewijk XII. Er wordt dus drie dagen na de dood van Karel VIII al overeengekomen dat Anne zal trouwen met Lodewijk XII[9]. Deze moet wel eerst gescheiden raken van zijn vrouw Jeanne de France. Anne zal zelf haar goede relaties met paus Alexander VI gebruiken om het huwelijk te laten ontbinden, ze vindt onder andere een rijke bruid, Charlotte d’Albret, voor Cesare Borgia de zoon van de Paus en Lodewijk XII creërt voor hem het hertogdom van de Valentinois.
Anne staat in een totaal verschillende onderhandelingspositie bij de bespreking van het huwelijkscontract[10]. Zo wordt afgesproken dat het huwelijk zal doorgaan in het kasteel van de hertogen van Bretagne in Nantes maar er wordt ook gesteld dat Bratagne onafhanelijk zal blijven en dat het tweede kind van het paar, mannelijk of vrouwelijk, hertog of hertogin van Bretagne zal worden. Indien er geen nakomelingen zouden zijn, zou het hertogdom toekomen aan haar familie. Ze blijft genieten van haar dotatie als konigin douairière van Karel VIII. Het contract wordt getekend op 7 januari 1499 en de dag daarna, op 8 januari 1499, wordt het huwelijk gesloten.
Vier kinderen werden uit dit huwelijk geboren, waarvan slechts twee dochters de volwassenheid bereikten: Claude op 15 oktober 1499 en Renée op 25 oktober 1510. Anne kreeg nog twee andere kinderen, maar die werden doodgeboren in 1503 en 1512.
Claude van Frankrijk met haar kinderenEen blijde intrede in Parijs was voorzien in 1499 maar ging nooit door. Anne werd wel voor een tweede maal tot koningin van Frankrijk gekroond op 17 november 1504, en ter dier gelegenheid maakt zij alsnog haar intrede in Parijs.
Op 10 augustus 1501 wordt Claude verloofd met Karel van Luxemburg, de latere Keizer Karel of Karel V, toen één jaar oud, om in het kader van de Italiaanse Oorlogen de banden met Spanje aan te halen. De overeenkomst wordt gesloten op 10 augustus 1501 en henieuwd op 22 september 1504. Op 7 december 1504 brengen Filips de Schone en Johanna van Castilië, die op weg zijn naar Spanje, een bezoek aan Lodewijk en Anne op het kasteel van Blois en maken daar kennis met hun toekostige schoondochter. Maar na een lange ziekte in 1505, laat Lodewijk in zijn testament opnemen dat Claude in het huwelijk moet treden met François d’Angoulème de toekomstige Frans I. Hij laat zich trouwens op een bijeenkomst van de staten generaal van het koninkrijk, in mei 1506, smeken om zijn dochter te laten trouwen met François. Anne zal zich tot op het einde tegen dit huwelijk verzetten, maar vier maand na haar dood zal het huwelijk ingezegend worden.
Van juni tot september 1505 maakt Anne een rondreis door Bretagne, haar Tro-Breizh. Daarbij brengt ze ook een bezoek aan Brest om La Cordellière, het vlaggeschip van de Bretonse vloot, dat zij had laten bouwen in 1501, te gaan bekijken. Na de geboorte van haar dochter Renée gaat haar gezondheid achteruit. Ze probeert in 1513 nog de onafhankelijkheid van Bretagne te redden door Renée aan te stellen als haar opvolgster en haar op haar beurt te verloven met Karel van Luxemburg, maar Lodewijk XII verzet zich hiertegen en sluit een verloving af met Ercole II d'Este de toekomstige hertog van Ferrara.
Tombe van Lodewijk XII en Anna van Bretagne in de Basiliek van Saint-Denis bewerken DoodNa een zoveelste bevalling in 1512 gaat haar gezondheid snel achteruit. In de winter van 1513/1514 kreeg zij last van niergruis of blaasgruis ((fr) la gravelle; (de) Harngriess)[11].In haar testament vertrouwde zij – tegen alle verwachtingen in - de hoede van haar dochters en het beheer van haar bezittingen toe aan Louise van Savoie, de moeder van Frans I. Ze bepaalde ook dat haar hart moest begraven worden hij haar ouders in de kathedraal van Nantes. Op 2 januari 1514 kreeg zij een opnieuw een aanval - ditmaal erger dan alle vorige - die haar fataal zou worden. Anna van Bretagne overleed een week later, op 9 januari, in het kasteel van Blois, in het volle besef dat zij het geplande huwelijk tussen Claude en Frans niet zou kunnen verhinderen. Pas op 4 februari werd haar stoffelijk overschot met een rouwstoet overgebracht naar Parijs, waar het op 12 februari aankwam. Ze werd bijgezet in de basiliek van Saint-Denis. Lodewijk XII, die erg veel van zijn vrouw heeft gehouden, zoals blijkt uit hun briefwisseling, stierf een jaar later op 31 december 1514.
Anne moest bij haar overlijden nog zevenendertig worden, ze stierf dus zeer jong, maar van haar zevenenderig levensjaren had ze er zesentwintig geregeerd. Claude van Frankrijk erfde na haar dood haar hertogdom, maar in 1532 zou Frans I de definitieve eenmaking van Bretagne met Frankrijk laten bekrachtigen door het Parlement van Vannes.
Mediabestanden Zie de categorie Anne de Bretagne van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. bewerken Bronnen, noten en/of referentiesBronnen, noten en/of referenties:
- Roger S. Wieck,The Prayer Book of Anne de Bretagne, 1999, Faksimile Verlag Luzern.
Dit artikel is afkomstig uit Wikipedia (credits) en is zonder enige vorm van garantie beschikbaar onder de GNU Free Documentation License. (copy).
Afbeelding licentie informatie is toegankelijk door op de afbeelding te klikken.
.jpg){kind=link}
