wiki over Jacques Chirac
bron : Wikipedia, de vrije Encyclopedie
——————————
Aangetreden 27 mei 1974 Einde termijn 26 augustus 1976 President Valéry Giscard d'Estaing Voorganger Pierre Messmer Opvolger Raymond Barre Burgemeester van Parijs Aangetreden 20 maart 1977 Einde termijn 16 mei 1995 Voorganger Eerste Opvolger Jean Tiberi Minister van Binnenlandse Zaken Aangetreden 27 februari 1974 Einde termijn 28 mei 1974 Premier Pierre Messmer Voorganger Raymond Marcellin Opvolger Michel Poniatowski Portaal PolitiekJacques René Chirac (Parijs, 29 november 1932) is een Frans staatsman en oud-politicus. Hij was gedurende twaalf jaar, vanaf 17 mei 1995 tot en met 16 mei 2007, president van de Franse Republiek. In 2002 werd hij herkozen voor een nieuw mandaat van vijf jaar. Voordat hij tot president werd verkozen was hij burgemeester van Parijs en tweemaal premier. Tevens was hij toen ook, omdat hij staatshoofd van Frankrijk was, co-vorst van Andorra.
Inhoud bewerken Vroege carrièreChirac komt uit een Frans middenklassengezin dat zijn wortels heeft in het departement Corrèze. Hij is katholiek. Hij studeerde aan het "Institut d'Études Politiques" (Sciences Po) en "l'École National d'Administration" (ENA) in Parijs. Hij werd een overtuigd gaullist (aanhanger van de vroegere president Charles de Gaulle) en werd in 1962 medewerker van premier (later president) Georges Pompidou.[bron?] Van 1967 tot 1968 was Chirac staatssecretaris van Werkgelegenheid en van 1968 tot 1971 staatssecretaris van Economische Zaken en Financiën. Jacques Chirac werd in 1971 als minister toegevoegd aan premier Jacques Chaban-Delmas. Van 1972 tot 1973 was hij minister van Landbouw en minister van Binnenlandse Zaken.
bewerken PremierVan 1974 tot 1976 was Chirac voor de eerste keer premier. Tijdens zijn premierschap sloot hij economische en militaire verdragen met Irak. Hij prees president Saddam Hoessein in het openbaar en verkocht hem onder meer militaire apparatuur, waaronder 60 Mirage F1-gevechtsvliegtuigen en de nucleaire installatie Osirak.[bron?]
In 1976 werd Chirac als premier opgevolgd door de liberale econoom Raymond Barre, een partijgenoot van president Valery Giscard d'Estaing. Vervolgens richtte hij de neo-gaullistische Rassemblement pour la République (RPR) op.
Als premier had Chirac besloten, dat Parijs weer een eigen gemeentebestuur zou krijgen. Sinds de opstand van 1871 had de hoofdstad onder direct bestuur van de regering gestaan. Chirac zelf werd in 1977 burgemeester, wat hij bleef tot 1995, toen hij werd gekozen tot staatshoofd. In zijn jaren als burgemeester was hij ook oppositieleider en tweemaal verliezend kandidaat voor het presidentschap: in 1981 en 1988.
Op 20 maart 1986 won rechts in Frankrijk de parlementsverkiezingen. Op 9 april werd Chirac opnieuw premier, ditmaal in 'cohabitation' met de socialistische president François Mitterrand - een novum in de Vijfde Republiek. Dit duurde tot 10 mei 1988.
In 1993 werd de RPR de grootste partij in het parlement, en kon Chiracs partijgenoot en vriend Édouard Balladur een kabinet vormen.
bewerken President bewerken 1995 - 2002In 1995 won Chirac nipt de presidentsverkiezingen en werd hij dan ook op 17 mei president, als opvolger van Mitterrand. Tot juni 1997 bezat Chirac grote macht, omdat premier Alain Juppé net als Chirac tot de RPR behoorde. In 1997 werd Lionel Jospin van de Parti Socialiste (PS) echter premier, nadat de RPR bij de verkiezingen van dat jaar niet meer zoveel stemmen had behaald. De verhouding tussen Chirac en Jospin was puur zakelijk.[bron?]
Bij de verkiezingen van 2002 was er commotie vanwege een corruptieschandaal waarin Chirac verwikkeld was. In de jaren van zijn burgemeesterschap bleek op grote schaal gefraudeerd te zijn met bouwopdrachten, en vier naaste medewerkers van Chirac zijn inmiddels veroordeeld in deze zaak. Als president genoot Chirac tot aan het einde van zijn presidentschap immuniteit.
In de eerste ronde haalde Chirac ternauwernood 20% van de stemmen. 18% van de stemmen ging naar de extreem-rechtse Jean-Marie Le Pen, 1% meer dan Lionel Jospin, de kandidaat van de Parti Socialiste. Hierdoor kwam Chirac in de tweede ronde uit tegen Le Pen, hetgeen tot massale demonstraties leidde, met als hoogtepunt 1 mei 2002, toen er in Parijs 1 miljoen mensen op straat waren. Het merendeel van deze mensen riep op om tóch te gaan stemmen, om ervoor te zorgen dat Le Pen geen kans maakte. Bij de tweede ronde haalde Chirac meer dan 80% van de stemmen.
bewerken 2002-2007Op 6 mei 2002 benoemde Chirac Jean-Pierre Raffarin van de DL tot premier. De RPR van Chirac en de DL van Raffarin gingen spoedig daarna een fusie aan waaruit de UMP ontstond. Na het afkeuren van de Europese Grondwet door de Fransen in een referendum op 29 mei 2005 diende Raffarin zijn ontslag in en werd Dominique de Villepin de nieuwe premier van de Franse Republiek.
bewerken AfscheidOp 11 maart 2007 maakte Chirac bekend dat hij zich niet meer herkiesbaar stelde. Hij deed dit in een toespraak voor de Franse televisie en radio. Chirac beëindigde hiermee zijn politieke carrière na 45 jaar politiek actief te zijn geweest.[1] Op 16 mei 2007 nam hij afscheid van het presidentschap, ten voordele van Nicolas Sarkozy die op 6 mei 2007 met 53,06% van de stemmen werd verkozen tot nieuw staatshoofd.
bewerken VeroordelingOp 21 november 2007 werd een gerechtelijk onderzoek tegen Chirac geopend in verband met een affaire rond fictieve banen daterend uit de tijd dat hij burgemeester was van Parijs. Op 15 december 2011 werd hij veroordeeld tot twee jaar voorwaardelijke gevangenisstraf. Chirac heeft aangegeven dat hij het ten laste gelegde blijft ontkennen, maar dat hij om gezondheidsredenen niet tegen de uitspraak in beroep zal gaan.
bewerken Externe link- Een machtspoliticus pur sang, NRC Handelsblad, 12 maart 2007
Lodewijk Napoleon Bonaparte · Louis Jules Trochu · Adolphe Thiers · Patrice de Mac-Mahon · Jules Grévy · Marie François Sadi Carnot · Jean Casimir-Perier · Félix Faure · Émile Loubet · Armand Fallières · Raymond Poincaré · Paul Deschanel · Alexandre Millerand · Gaston Doumergue · Paul Doumer · Albert Lebrun · Vincent Auriol · René Coty · Charles de Gaulle · Georges Pompidou · Valéry Giscard d'Estaing · François Mitterrand · Jacques Chirac · Nicolas Sarkozy
Mediabestanden Zie de categorie Jacques Chirac van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.Dit artikel is afkomstig uit Wikipedia (credits) en is zonder enige vorm van garantie beschikbaar onder de GNU Free Documentation License. (copy).
Afbeelding licentie informatie is toegankelijk door op de afbeelding te klikken.
