wiki over Máxima Zorreguieta
bron : Wikipedia, de vrije Encyclopedie
Máxima Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, Mevrouw van Amsberg[1] (voorheen: Máxima Zorreguieta; Buenos Aires, Argentinië, 17 mei 1971), is de echtgenote van kroonprins Willem-Alexander der Nederlanden. Zij is van Argentijnse afkomst. Samen met Willem-Alexander heeft ze drie dochters, Amalia (2003), Alexia (2005) en Ariane (2007).
Inhoud- 1 Levensloop
- 2 Titels en onderscheidingstekens
- 3 Gezin
- 4 Maatschappelijke taken
- 5 Communicatieve kwaliteiten
- 6 Trivia
- 7 Stamboom
- 8 Externe link
Máxima Zorreguieta werd geboren als de eerste dochter van Jorge Zorreguieta en Maria del Carmen Cerruti. Ze kreeg later nog twee broertjes en een zusje: Martín, Juan en Inés. Tevens heeft ze drie halfzusters uit een eerder huwelijk van haar vader: Dolores, María en Angeles. Zij groeide op in een vrij bescheiden appartement in de straat Uriburu, in de gegoede wijk Barrio Norte in Buenos Aires. De familie bracht de zomervakanties door in Mar del Plata. Tijdens de wintersportvakanties verbleven zij in het eigen vakantiehuisje in Bariloche, een bekend Argentijns vakantieoord, waar ook Prins Bernhard geen onbekende was en waar Máxima jaren later ook met Willem-Alexander ging skiën.
Máxima doorliep de middelbare school op het Northlands College in Buenos Aires, een op Britse aristocratische tradities geënte opleiding. Na het afronden van een studie economie aan de Universidad Católica Argentina (Katholieke Universiteit van Argentinië) werkte ze van 1995 tot 2000 in New York voor achtereenvolgens de banken HSBC, Dresdner Kleinwort Benson en Deutsche Bank. In april 1999 ontmoette ze tijdens een feest in Sevilla de Nederlandse kroonprins Willem-Alexander. Samen met Willem-Alexander bracht Máxima in augustus 1999 een vijfdaagse vakantie door in Bariloche. Tijdens die vakantie stelde zij Willem-Alexander voor aan haar ouders. In de Nederlandse pers verschenen daarna de eerste speculaties over een liefdesrelatie. Een klein jaar later verhuisde Máxima naar Brussel.
bewerken VerlovingKort nadat bekend werd dat de relatie met Willem-Alexander serieus was, kwam de Nederlandse pers erachter dat Máxima's vader, Jorge Zorreguieta, staatssecretaris van Landbouw was tijdens de militaire juntaregering van Jorge Videla in Argentinië (april 1976 tot en met maart 1981). Deze regeringsperiode staat ook wel bekend als de "Vuile Oorlog", waarbij enkele duizenden tegenstanders van het militaire regime gedwongen verdwenen of in gevangenissen geïnterneerd werden. Willem-Alexander verwees in reactie daarop de pers naar een brief van oud-dictator Videla als bron van informatie.
In Nederland werd geprotesteerd tegen een huwelijk van de kroonprins met de dochter van deze man, van wie vermoed werd dat hij ten minste op de hoogte was van de excessen die zich tijdens zijn ministerschap voordeden. Een onderzoek, via een geheime opdracht van minister-president Wim Kok aan prof. dr. Michiel Baud, had als conclusie dat Zorreguieta op de hoogte moet zijn geweest van deze gedwongen verdwijningen maar dat het "praktisch uit te sluiten is" dat Zorreguieta in de periode van zijn regeringsdeelname "persoonlijk betrokken is geweest bij de repressie of schending van de mensenrechten". Willem-Alexander bevestigde tijdens een interview dat hij wist dat zijn schoonvader van tenminste één gedwongen verdwijning op de hoogte was (deze persoon was volgens Willem-Alexander weer teruggevonden), waarmee hij de resultaten van het onderzoek bagatelliseerde. Wim Kok en diplomaat en minister van Staat Max van der Stoel voorkwamen dat Jorge Zorreguieta bij het huwelijk van zijn dochter aanwezig was.
Tijdens de bekendmaking van de verloving zei Máxima over de rol en steun van haar vader aan de dictatuur dat haar vader van niets geweten had en juist zijn best had gedaan voor de Argentijnse landbouw. In een later interview noemde Máxima de conclusie van Michiel Baud slechts "zijn mening".
Om Máxima in te wijden in het hofleven en haar etiquette en protocol bij te brengen werd hofdame Ottoline ('Lieke') Gaarlandt-Van Voorst van Beesd aangesteld.
bewerken HuwelijkOp 17 mei 2001, haar dertigste verjaardag, werd Máxima bij Koninklijk Besluit het Nederlanderschap verleend op grond van artikel 10 van de Rijkswet op het Nederlanderschap. Dit was noodzakelijk, omdat zij door haar huwelijk lid zou worden van het Koninklijk Huis en voor dit lidmaatschap het Nederlanderschap een vereiste is.
Huwelijk van Máxima Zorreguieta met de Prins van Oranje Huwelijk in de Grote Zaal van de Beurs van BerlageOp 3 juli 2001 aanvaardde de Verenigde Vergadering van de Staten-Generaal een door de regering ingediende wet tot het verlenen van toestemming aan de Prins van Oranje om met Máxima Zorreguieta in het huwelijk te treden.
Op 2 februari 2002 voltrok de toenmalige burgemeester van Amsterdam, Job Cohen, het huwelijk in de Grote Zaal van de Beurs van Berlage te Amsterdam. Het huwelijk werd kerkelijk ingezegend in de Nieuwe Kerk, door dominee Carel ter Linden (lid van de toenmalige Nederlandse Hervormde Kerk). De katholiek opgevoede prinses Máxima diende in te stemmen met een hervormde, protestantse opvoeding van de eventuele kinderen, hetgeen het huwelijk in de ogen van de katholieke Kerk kerkrechtelijk ongeldig maakt, vanwege het huwelijksbeletsel. Met name onder een minderheid van reformatorische Nederlanders, trouw aan het Huis van Oranje, bestond er aanvankelijk bezwaar tegen een rooms-katholieke echtgenote.
Miljoenen televisiekijkers in binnen- en buitenland volgden de trouwplechtigheid. Twee momenten die later vaak herhaald zouden worden, waren de tranen van Máxima tijdens Argentijnse tangomuziek, toen Carel Kraayenhof het nummer Adios Nonino ("Dag Vadertje") speelde en de balkonscène met "de kus".
bewerken Titels en onderscheidingstekens Standaard van prinses MáximaGelet op de Wet op de Adeldom (artikel 2, tweede lid), is bij Koninklijk Besluit van 25 januari 2002 (nummer 41) bepaald dat Máxima met ingang van het tijdstip van de voltrekking van het huwelijk met de Prins van Oranje in de adelstand werd verheven, waarbij haar de titels Prinses der Nederlanden en Prinses van Oranje-Nassau werden toegekend met het predicaat Koninklijke Hoogheid.[2] Prinses Máxima is hiermee de laatste Nederlander die verheven werd in de adelstand.[3]
Normaal is het gebruikelijk dat de titel(s) van de man door diens vrouw "en titre courteoisie" wordt (worden) gevoerd, onverminderd haar (eventuele) eigen adelijke titels. Bij de Prins van Oranje wordt hiervan echter afgeweken. Dat Máxima de echtgenote is van de prins betekent niet dat zij als "Hunne Koninklijke Hoogheden de Prins en Prinses van Oranje" kunnen worden aangeduid. Het voeren van de titel Prins(es) van Oranje is formeel voorbehouden aan de troonopvolger. In de praktijk wordt prinses Máxima zowel officieel als in het maatschappelijk gebruik aangeduid met haar eigen titel 'Prinses der Nederlanden'.
Bij het volgende Koninklijk Besluit van 25 januari 2002, nummer 42 werd aan prinses Máxima een eigen wapen en een onderscheidingsvlag toegekend.[4]
De Spaanse koning verleende haar, nog voor het huwelijk met de Prins van Oranje, het Grootkruis in de Orde van Isabella de Katholieke.
bewerken Gezin Een zwangere prinses MáximaMáxima en Willem-Alexander hebben drie kinderen:
- Catharina-Amalia Beatrix Carmen Victoria (7 december 2003)
- Alexia Juliana Marcela Laurentien (26 juni 2005)
- Ariane Wilhelmina Máxima Ines (10 april 2007)
Nog voor haar huwelijk met kroonprins Willem-Alexander begon Máxima met een intensieve verdieping in de Nederlandse maatschappij door middel van een inburgeringscursus. Al vrij snel na hun kennismaking begon zij Nederlands te leren en moest zij zich verdiepen in allerlei aspecten van de samenleving, zoals de geschiedenis, het staatsrecht, de rol van het koningshuis en de Nederlandse gebruiken en gewoonten. Nadat hofdame Lieke Gaarlandt Máxima het protocol en de etiquette had bijgebracht, werd in 2002 Pien Zaaijer, hoofd van de afdeling Bestuur en Wetgeving van het Ministerie van Binnenlandse Zaken, aangesteld als haar persoonlijk adviseur.
Tijdens een kennismakingstournee door Nederland in de maanden voor haar huwelijk leek Máxima te genieten van de overweldigende belangstelling van de media. In het eerste jaar na haar huwelijk zette zij haar kennismakingstournee voort op de Nederlandse Antillen en Aruba.
Prinses Máxima nam de tijd om zich te bezinnen op haar rol binnen de monarchie en de samenleving. Zij wilde daarmee voorkomen in dezelfde valkuilen te trappen als haar schoonvader prins Claus. Prins Claus liep in zijn pogingen een zinvolle maatschappelijke carrière op te bouwen geregeld op tegen de beperkingen die de ministeriële verantwoordelijkheid stelt aan leden van het Koninklijk Huis. De algemene opvatting was dat prinses Máxima meer vrijheid moest worden gegund dan haar schoonvader destijds kreeg.
Al snel werd duidelijk dat Máxima iets voor vrouwen uit het buitenland wilde doen, waarop de commissie Participatie van Vrouwen uit Etnische Minderheden (PaVEM) in het leven werd geroepen. Sinds september 2003 is de prinses lid van deze commissie, die de regering adviseert op het gebied van de integratie van minderheden. Zij lijkt zich te concentreren op vraagstukken rond de integratie van allochtone vrouwen. De commissie kwam echter negatief in het nieuws toen enkele allochtone vrouwen eruit waren gestapt. Dit deden zij naar eigen zeggen omdat zij het gevoel hadden als "excuusallochtoon" gebruikt te worden en dat zij eigen ideeën alleen mochten uitvoeren onder de naam PaVEM. Ook zeiden zij dat zij niet zelf met de pers mochten praten. De pers meldde ook dat de adviezen niets nieuws brachten. Na deze kritiek besloot Paul Rosenmöller, die ook lid was van de commissie, het geld dat hij als lid kreeg terug te storten. Hij was de enige die op de kritiek reageerde.
Aan het einde van haar introductieprogramma gaf Máxima op 14 februari 2005 een interview aan het televisieprogramma NOVA. Daarin blikte zij terug op haar eerste jaren in Nederland en gaf zij haar visie op de integratie van allochtonen. Het programma trok 2,6 miljoen kijkers, een record voor NOVA.
Máxima is beschermvrouwe van het Oranje Fonds. Ook ondersteunt ze haar schoonmoeder en echtgenoot veelvuldig in het uitoefenen van hun officiële verplichtingen. In oktober 2004 nam ze zitting in de Raad van State, waar koningin Beatrix voorzitter van is. Prins Willem-Alexander heeft al sinds zijn achttiende zitting in de raad. In de wet is vastgelegd dat het staatshoofd voorzitter is en de troonopvolg(st)er op zijn of haar achttiende jaar zitting in de raad krijgt. In 2005 is Máxima lid geworden van de groep adviseurs van de VN-commissie voor het Internationale jaar van het microkrediet. Ook volgde zij in dat jaar prins Claus op als beschermvrouwe van Scouting Nederland. Ze is de doopmeter van prins Sverre Magnus van Noorwegen en gravin Leonore, een dochter van prins Constantijn en prinses Laurentien.
bewerken Communicatieve kwaliteitenPrinses Máxima heeft aan den lijve ondervonden dat zij in haar functie op haar woorden moet letten. In 2007 kreeg zij een golf van kritiek over zich heen; in haar toespraak voor de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid had ze gezegd ze in de zeven jaar dat ze in Nederland was, dé Nederlandse identiteit niet gevonden had. [5] Critici vonden dat zij zich met deze uitspraak op politiek gevoelig terrein begaf.[6][7] Tijdens een interview ter gelegenheid van haar veertigste verjaardag in mei 2011 vertelde Máxima dat ze van die commotie is geschrokken. Ze had Nederland destijds een compliment willen maken vanwege de veelzijdige samenleving.
Op 8 februari 2012 ontving prinses Máxima in perscentrum Nieuwspoort in Den Haag de Machiavelliprijs uit handen van Marja Wagenaar, voorzitter van de stichting Machiavelli. [8] De prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een persoon of organisatie die een opmerkelijke prestatie heeft geleverd op het gebied van publieke communicatie. Volgens het juryrapport verdiende Máxima de prijs voor de uitzonderlijke communicatieve kwaliteiten die haar werk als Prinses der Nederlanden de afgelopen tien jaar hadden gekenmerkt. Met haar optreden zou ze erin zijn geslaagd de monarchie een eigen en eigentijds gezicht te geven. "Bovendien is zij in staat gebleken om een breed publiek aan te spreken en daardoor verbondenheid met zeer uiteenlopende groepen binnen de Nederlandse bevolking te bewerkstelligen", aldus het juryrapport.
bewerken Trivia- Op 18 oktober 2001 was Máxima betrokken bij een verkeersongeval. Komend vanuit de uitrit van Paleis Huis ten Bosch in Den Haag verleende zij geen voorrang aan een passerende auto, waarop zij deze aanreed. De bestuurder van die auto brak door de botsing zijn been. In de rechtszaak die volgde, werd Máxima veroordeeld tot het betalen van een kwart van de schade. Het restant van de schade bleef voor rekening van het slachtoffer, omdat deze te hard zou hebben gereden en zijn veiligheidsgordel niet droeg. Daarnaast was de weg niet voor doorgaand verkeer bedoeld. De naam van Máxima Zorreguieta werd in het rapport van de politie veranderd.[9]
- De moeder van langebaanschaatser José Ignacio Fazio is een volle nicht van de moeder van Máxima. Daarmee is Fazio een achterneef van de prinses.
- In oktober 2010 kreeg Máxima van protestants-christelijke zijde openlijke kritiek op haar kledingkeuze[10] en op het werken en niet ter kerke gaan op zondag, bijvoorbeeld de verschijning op zondag bij de uitreiking van de Edison-muziekprijs.[11]
- Het Máximapark is een stadspark in de Nederlandse stad Utrecht.
- In Driemond is, naar Amsterdams gebruik, de brandweerkazerne naar Máxima vernoemd.
Juan Zorreguieta (1898-1959) x 1925 Cesira Stefanini (1901-1999)
Jorge Cerruti (1911-1992) x 1942 María del Carmen Carricart (1914-1999)
OudersJorge Zorreguieta (1928) x 1971 María del Carmen Cerruti (1944)
Máxima Zorreguieta (1971) x 2002 Willem-Alexander der Nederlanden (1967)
KinderenAmalia (2003)
Alexia (2005)
Ariane (2007)
bewerken Externe link Mediabestanden Wikimedia Commons heeft meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen in de categorie Prinses Máxima der Nederlanden. Bronnen, noten en/of referentiesDit artikel is afkomstig uit Wikipedia (credits) en is zonder enige vorm van garantie beschikbaar onder de GNU Free Documentation License. (copy).
Afbeelding licentie informatie is toegankelijk door op de afbeelding te klikken.
