wiki over Offer (religie)
bron : Wikipedia, de vrije Encyclopedie
Een offer (ook wel offerande), afgeleid van het Latijnse offerre ‘aanbieden’, is een geschenk, meestal aan God, een god, godin, of goden, maar ook aan andere machten zoals een fetisj of de doden. Het doel is te bedanken, goede gezindheid te krijgen, reiniging, hulp krijgen, vergiffenis vragen ( een ‘zoenoffer’), enz. Het achterliggende principe wordt wel aangeduid met de Latijnse woorden do ut des: ‘ik geef opdat u (iets terug)geeft’.
Inhoud bewerken Soorten offers- Vuuroffer: Bij een vuuroffer wordt enkel vuur gemaakt als hoofdonderdeel van een ritueel.
- Brandoffer: Hierbij worden op een altaar (delen van) een offerdier verbrand, meestal een stuk vee.
- Plengoffer (of libatie): Hierbij wordt vanuit een offerschaaltje of een vaasje iets vloeibaars ‘geplengd’ (uitgegoten), bijvoorbeeld wijn, melk of honing.
- Geldoffer: Het doneren van geld aan een Chinese tempel of andere tempels.
- Geuroffer: Er worden fijne geurende stoffen geofferd zoals mirre en wierook, omdat men ervan uitgaat dat de goden hiervan genieten (dit geldt niet in het boeddhisme).
- Eerstelingenoffer: Een deel van de nieuwe oogst, bijvoorbeeld graan, wordt als dank aan een god geschonken.
- Votiefoffer of wijgeschenk: Hierbij wordt als dank voor hulp een geschenk aan de god of de goden in de tempel of het heiligdom van de god gebracht. De schenker heeft de gelofte (Latijn: votum) gedaan als hij wordt geholpen na afloop op grond van zijn gelofte (ex voto) een geschenk te geven.
- Mensenoffer: Hierbij wordt een mens gedood, soms ook in opdracht van de godheid.
- Holocaust: Het geofferde wordt volledig verbrand. De rookzuil moet de goden welgevallig zijn.
Offers kunnen in omvang verschillen van kleine handelingen tot enorme plechtigheden. Een klein offer is bijvoorbeeld bij de Romeinen het schenken van enkele graankorrels aan de huisgoden op het huisaltaar (lararium). Meestal zijn er voorschriften aan het brengen van offers verbonden. In het Oude Testament geeft God bijvoorbeeld specifieke voorschriften aan de Joden (Exodus 23: 18-19). Vaak vinden offers plaats in de vorm van omvangrijke rituelen, die door professionele (offer)priesters moeten worden uitgevoerd, omdat er vele specifieke handelingen en voorschriften aan te pas komen.
Een offerplechtigheid bij de oude Grieken kende bijvoorbeeld de volgende stappen: Om het altaar lopen, handen wassen en water plengen, aansteken van het vuur, bekransen van het offerdier, besprenkelen van het altaar en het offerdier met water, een gebed, bestrooien van het offerdier met spelt, het afsnijden en verbranden van het haar op zijn voorhoofd, het slachten, het villen en in delen snijden van het offerdier, verbranden van de daarvoor bestemde delen, opeten van de rest tijdens de offermaaltijd, bestrijken van het altaar met het bloed.
-
Een offer aan Durga
-
Een offer voor Boeddha
-
Een boeddhistische monnik brengt een offer in Thailand
-
Bronzen offers aan Zeus, gevonden in de as op het altaar in de tempel voor Zeus in Olympia, 9e tot 8e eeuw v.Chr.
-
Een offer voor Venus, John William Waterhouse
-
Offerplaats van de Toraja
Bij een brandoffer werd doorgaans slechts een deel van het offerdier op het altaar verbrand. Het verbranden van een offerdier in zijn geheel was een uitzondering. De Grieken noemden dat een ‘holokautèsis’ of ‘holokaustèsis’ (van holos = ‘geheel’ en kaioo = ‘verbranden’). Orgaanvlees werd doorgaans aan de goden gegeven, terwijl de best eetbare delen van het offerdier tijdens een offermaaltijd werden opgegeten. Vaak was dit voor arme mensen een zeldzame gelegenheid om vlees te eten.
De Grieken hadden een mythe die deze verdeling van het vlees van het offerdier verklaarde. De Titaan Prometheus, die bekend staat als helper van de mensen, bedroog de oppergod Zeus toen moest worden vastgesteld welk deel van het offerdier voor de goden was en welk deel voor de mensen. Hij maakte twee porties: een met het malse vlees maar bedekt met de ingewanden, en een met het gebeente maar bedekt met een laag vet. Zeus trapte in de list en koos het gebeente bedekt met vet. (Zie: Hesiodus, Theogonie 535-557.)
bewerken Bijzonderheden Bij de oude Grieken, en met name bij Homerus, lezen we over het offeren van zogenaamde hecatomben, letterlijk ‘honderd runderen’. In de praktijk ging het echter meestal om minder dieren en hoefde het ook niet alleen om runderen te gaan. Zo werd het woord ‘hecatombe’ een woord om een groot dierenoffer aan te duiden.- Diabatèria:
- M. Gaulin, Recensie van G.G. Stroumsa, La Fin du sacrifice. Les mutations religieuses de l'Antiquité tardive, Parijs, 2005, in BMCR 17 (2006).
- G. Heinsohn, The Rise of Blood Sacrifice and Priest Kingship in Mesopotamia: A "Cosmic Decree"?, in Religion 22 (1992), pp. 109-134.
- S. Knipe, Recensie van S. Georgoudi - R. Koch Piettre - F. Schmidt, La cuisine et l'autel: les sacrifices en questions dans les sociétés de la Méditerranée ancienne, Turnhout, 2005, in BMCR 17 (2006).
- J. Lancaster, In India, case links mysticism, murder, in Washington Post (29/11/11-29).
- A. Lang, Un côté négligé de la religion grecque, in Ibid., Études traditionnistes, VI, Parijs, 1890, pp. 46-56.
- J.B. Rutter, Lesson 15: Minoan Religion, in Ibid., The Prehistoric Archaeology of the Aegean, projectsx.dartmouth.edu, 1997².
- B. Van Wassenhove, On sacrifices. A guide for practicioners of the Religio Romana, home.tiscali.be (2002).
Dit artikel is afkomstig uit Wikipedia (credits) en is zonder enige vorm van garantie beschikbaar onder de GNU Free Documentation License. (copy).
Afbeelding licentie informatie is toegankelijk door op de afbeelding te klikken.
mandje._TMnr_60008102.jpg){kind=link}
